Eff U!, երիտասարդներ

Այսօր տարածուեցաւ 20.10.2021 թուակիր խրոխտ հաղորդագրութիւն մը, որ մեզի կը տեղեկացնէ թէ՝ գոնէ որոշ երիտասարդութիւն մը, վերջապէս, անցեր է  Դիմադրութեան:

«Դիմում է համազգային դիմադրությա՛ն»…

* * *

Ստորագրեալը, Մայիս 2018ին – այդ ամսուայ առաջին օրերուն –  սկսած էր, այդ Դիմադրութիւնը: Ամենաանմիջական ընտանիքէս դուրս (կին եւ զաւակներ), կեանքիս ամենամեկուսացած ժամանակաշրջանն էր՝ 2018ի Մայիսէն մինչեւ  2019ի Յունուարը (անկէ ետք, ոմանք սկսան կամաց-կամաց արթննալ, բայց անշուշտ արդէն շատ ուշ էր, դժոխածին վարչակարգը տեղծաւորուած էր) :

Իսկ յատկապէս «դիմադրութիւն» բառի եւ թեմայի գործածութեամբ, Հոկտեմբեր 2019ին հրատարակած էի հետեւեալ գրառումը՝

* * *

«Լաւ է ուշ, քան՝ երբէք» ?

Չէ:

Այդ մօտեցումը ընդունելի չէ, այս պարագային: Անհեթեթ է, աւելի՛ ջղայնացուցիչ է, այս նիւթին մէջ:

Քանի որ, մինչեւ որ վերոնշեալ այս նոր Դիմադրութիւնը յայտարարուի՝ Արցախը կորսնցուցինք, հազարաւոր նոր նահատակներ տուինք – այս անգամ՝ Պարտութեան դաշտի վրայ -, եւ ամիսներէ ի վեր արդէն, թուրք ասկեարները ներխուժած են Արեւելեան/հետ-սովետական «Հայաստան»ի տարածք:

Ուրեմն այս երիտասարդական Դիմադրութիւնը արժանի է միայն՝ «too little, too late» հեգնանքին, ցաւագին քրքիչին, վշտագին դառնութեան արտայայտութեան, անմխիթար տառապանքի գոռումի, անդարմանելի ցասման գոչումներու:

* * *

Որոշ հայ երիտասարդութեան մը պատճառով է, որ որ տեղի ունեցաւ այժմու, հիմնականօրէն իրականացած բայց տակաւին ընթացիկ՝ Հայոց Մեծ Աղէտը:

Կարգ մը երիտասարդներու տգիտութեան, շփացածութեան,  օտարապաշտութեան, հաճոյամոլութեան, ինքնահաւանութեան, անհատական պորտապաշտութեան, թեթեւսոլիկութեան, անպատասխանատու պոռթկումներուն, բնորոշ ապուշութեան, խելքանջատումի եւ ապիկառութեան պատճաով:

Հա, մէյ մըն ալ անշուշտ՝ նրանց ֆէյսպուքեան, կեղծ ու շինծու, նենգ, բացառեալ «իրականութիւնը»:

Հա լաւ, գիտեմ, Դիմատետրն ալ հիմա տարիքոտներուս համար է արդէն: Հիմա՝ ինսթակրամ, թիքթօք-միքթօք, չգիտեմինչ, ֆալան: Շարունակեցէք այդպէս, դեռ աւելի խրիլ՝ հմայիչ ոչնչութեան մէջ: Ձեր անմշակ ուղեղներուն փոքր մնացորդն ալ դեռ փտտեցուցէք, այդ արուեստական եւ մակերեսային աշխարհի անյատակ ճահիճներուն մէջ, մնայուն – եւ խմել չգիտցող – գինովներու, ինքնակամ retardներու պէս ծփացէք թունաւոր օդերուն մէջ, կեանքի ու աշխարհի այդ ամենադատարկ ու սին ոլորտներում, այդ ինքնահաճ ունայնութեան խորքը: Կարծելով թէ՝ ամէն բան գիտէք, ամենազօր ու ամենակարող էք, եւայլն.

Յա՛խք [այստեղ զետեղել յորդառատ փսխունք արտադրող իմօճի մը, ամենախոշոր չափի. յետոյ ալ, մի քանի հատ՝ այդ գոց սրճագոյն, հոտաւէտ swirlներէն…]   :

* * *

Այո, կայ նաեւ պարագան մի քիչ աւելի բանիմաց, բաներ մը գիտցող, բաներ մը սորված երիտասարդներուն:

Անոնցմէ ոմանք, որոշ կուսակցութեան մը անունին մէկ մասնիկն ալ հանդիսացող այդ վիպապաշտ բառին պատճառով՝ վառուեցան ու խանդավառուեցան 2018-ի ինքնաքայքայիչ «յեղափոխութեամբ»:

Անշուշտ սոյն կուսակցութեան համակիր կամ անդամ ջահելները չեն, միայն, որ տարուեցան այդ մոգական բառով: Պօպ Մարլին ալ կ’երգէ յեղափոխութեան մասին, բիւրաւոր այլ, «ազդեցիկ» երգիչներ ալ: Իր իշխանական անունը խաղաղութեան նշանով փոխարինած այդ խեղճ տղան ալ, «Յեղափոխութիւնը» անունով – այժմ առասպելական – նուագախումբ մը ունէր:

Ոհ, եւ հա, մանաւանդ չմոռնա՛նք՝ «V for Vendetta»ի նման սքանչելի ֆիլմերը: Որու վերջաւորութեան, ի դէպ, լման մայրաքաղաքը պայթեցաւ, հրկիզուեցաւ, կործանուեցաւ ու ծուխ դարձաւ… ինչ աղուոր…

* * *

Անշուշտ թէ այս ամէնուն ծանրագոյն գինը, ծայրագոյն սակը, վճարեցին նաեւ այն հազարաւոր երիտասարդները, որոնք վերջին պատերազմին՝ մեռան: Դեռ կեանք չտեսած:

Անոնք, լրիւ նիւթէ դուրս թողենք, այստեղ: (Պիտի դիմանամ նոյնիսկ աւելի մանրամասնելու այն իրողութիւնը, որ մեր այդ ջահել նահատակներէն ոմանք – եւ վստահաբար ու շատ աւելի՝ նրանց ծնողները -, 2018 տնաքանդ «յեղափոխութեան» համակիրներն էին… Ներառեալ, ի դէպ՝ Արցախի՛ մէջ… Ուր  «յեղափոխական» ընտրութիւնները տեղի ունեցան նոյնիսկ 2018ի հայոց ինքնասպանական հաւաքական խելագարութենէն՝ դեռ երկու տարիներ ետք…

Երկու տարի անց ուրեմն, դեռ չէին զարթնած, ուշքի չէին եկած ղարաբաղցի – արցախաբնակ – սերսեմները: Որոնք այդպէս, իրենք իրենց ձեռքով իրենց գլխուն բեռին Պատուհասը, իրենք իրենց տունը քանդեցին: Բայց խնդիրը այն է որ, ատիկա միայն իրենց Տունը չէ՛ր:

Անցնինք… Դեռ առիթ կ’ըլլայ, ընդլայնուած եւ հմապարփակ կերպով, ուղղակի վկայութեա՛մբ, այս նիւթը ներկայացնելու, անհերքելի բացայայտումներ կատարելու…)

* * *

Եթէ ես, իմ տարիքիս բարդոյթէն տառապող, jeunisme-ով հիւանդ, որեւէ երիտասարդի առջեւ «խոնարհող» այդ խղճալի մարդոցմէ ըլլայի, այստեղ պիտի գրէի՝ հա, բայց, երիտասարդներ չեն յանցաւորը, այլ իրենց տարեց ղեկավարները, որոնք իրենց այսպէս չըրին, այնպէս չըսին, լաւ չդաստիարակեցին, ուղղութիւն չտուեցին, եւայլն.

Չէ՜… չէ… Չկայ ատանկ բան:

Ամէն ինչ ալ եղա՜ւ ու տրուեցաւ, աւելիո՛վ՝ այս անտանելի սերունդին: Իրենց նախորդներէն շատ, շա՜տ աւելին ստացան, ունեցան, ասոնք : Ի ծնէ՛:

Բայց կայ նաեւ դեռ հետեւեալը՝ կարգ մը այդպիսի տարեցներ, կարծեցեալ հասուն եւ փորձառու մարդիկ, որոնք իրենք ալ յուզուեցան, տարուեցան՝ այդ ինքնակործան «յեղափոխութեամբ»:

Քանի որ անոնցմէ ոմանք, իրենք զիրենք… երիտասարդ կ’ուզեն երեւակայել:

Ճինզ եւ էսփատրիյներ հագուելով, էշու չափ մարդիկը, դեռ  իրենք զիրենք՝ պատանի կը կարծեն, կը պատկերացնեն, կամ այդպէս կ’ուզեն ձեւանալ, ձեւացնել:

Այդ տեսակի, սոնց համար օգտակար կ’ըլլայ որ, ատենը մէկ, իրենք զիրենք մէկ հատ մը լաւ նային, հայելիի մը մէջ…

(Այո, ես ալ երբեմն այդպէս կը հագուիմ, սակայն ոչ՝ այդ նպատակով, եւ յիսուն տարեկանը անց, երբէք ինքզինքս տասնըմէկուկէս տարեկան արբունքահար պատանիի տեղ չեմ դներ… Մինչ հայելիին մէջ իմ վիճակս, տարիքիս համար – եւ այդ միւսներուն բաղդատած -, այդքան ալ գէշ թէ, btw…) :

Իսկ այդ «յաւերժական պատանի»ի զզուելի յղացքը, մարիֆէթ չէ, շնորհք կամ արժանիք չէ, ոչ ալ յատուկ տաղանդ: Այլ՝ ուղեղային հիւանդութիւն: Եւ շատ ողորմալի երեւոյթ: Հայելիին մէջ, եւ դուրս:

* * *

Վայ, անմիտ, յիմար երիտասարդներ:

Դարերէ ի վեր, առաջին ու միակ հայ սերունդն էիք, որու ազգային ինքնութիւնը կը կերտուէր՝ Յաղթանակի՛ հիմքերու վրայ:

Ձեր նախկիններուն, Հիներո՛ւն, ամէն ըրածը, կատարածը, ամէն ինչը որ մենք իրագործեցինք՝ ձեզի՛ համար, լրիւ պարապի տարիք: Թքեցիք վրան: Ոտնակոխեցիք – «Քայլ Արա՛» -,  կոտրեցիք, խորտակեցիք:

Ինչպէս որ շփացած – կամ խանգարում ունեցող – երեխայ մը, հրճուանքով՝ իր խաղալիքները կը քանդէ, դուք ալ «յեղափոխական» փողոցային ֆիէսթայով մը՝ Արցախը կործանեցիք, Հայաստանը փճացուցիք: Հազիւ վերականգնած Հայ Ազգը, դարձեալ ծունկի բերիք: Զգետնեցիք:

Հիմա ուրեմն, հա… Ամէն բան կոտրելէ ետք՝ Դիմադրութի՜ւն:

Լաւ, սկսեցէք ուրեմն դարձեալ՝ զէրօյէ… Պօյերնիդ տենանք, դաւայ…

«Մե՛նք ենք տէրը մե՛ր երկրին», հա՞… Որմէկ երկիրը՞… Ո՞վ…

Հիմա նայինք ուրեմն, թէ ինչ կրնաք ընել: Ի՞նչ պիտի կարենաք շտկել: Ետ բերել:

Բայց I am not holding my breath…

Ամենաերազային հեռանկարներով անգամ, մենք այդքան ժամանակ չունինք, այս աշխարհին մէջ:

Երիտասարդ չենք, որ ըլլանք՝ ամենագէտ, անխորտակելի, յաւերժական ու անմահական:

Իմ սերունդիս իմ նմանները, այսուհետեւ պիտի ապրինք ցաւի մէջ, ցմահ: Բայց այդ անհուն ցաւը՝ գոնէ մեր խիղճերուն մէջ պիտի չըլլայ: Ի տարբերութիւն՝ ձեզի, սիրելի 2018-ի «յեղափոխականներ», մոլորեալ երիտասարդներ:

Եւ մի կարծէք որ ձեր աններելի յանցանքը, կը մոռցուի:

Անհոգ եղէք, ես դեռ շա՜տ կը յիշեցնեմ… Հիմա որ – ազգային գետնի վրա՛յ -, յուշերէս զատ, բան չթողեցիք ինծի:

Շուշիս ետ թող տան, մնացեալ Արցախը եւ լման այժմու Հայաստանը, առնեն տանին:

Հայդուկ Շամլեան

21 Հոկտեմբեր 2021

Յ.Գ.  Վերեւ թիրախաւորուած երիտասարդներուն մեջ եթէ կան ոմանք, որոնք իրենք զիրենք «մարտական» կ’երեւակայեն, եւ կը նեղուին այս յօդուածէս, էհ՝ գրասենեակիս ալ, տունիս ալ հասցէները, բնաւ գաղտնիք չեն: Հրամմեցէք:

Միայն թէ, նկատի ունեցէք որ ձեզ մարզողները, իմ ընկերներս են:

 ¡Viva la Revolución!
Ենթա-գրացանկ / Սփիւռք 
Ենթա-գրացանկ / Հայկական Հարց 
Ենթա-գրացանկ / Հըդահիւն 
Ենթա-գրացանկ/ Շուշի...

Ընդհանուր Գրացանկ

Գլխաւոր Մուտք