Փութինն է որ դատել կը փորձեն Հայաստանի մէջ

Ամէն դէպքում, Փութին-Քոչարյան vs Փութին-Փաշինյան յարաբերութիւնների մէջ, էականը՝ անձնական «մտերմութիւնը» չէ: Այլ՝ վստահութիւնը:

Իսկ եթէ նկատի առնուի որ 2008ի Պետութեան յեղաշրջման, coup d’État-ի փորձը կը ծառայէր կամ գոնէ կը նպաստէր արեւմտեան հակառուսական ուժերուն, այսինքն՝ թիրախը Ռուսաստանն էր, եւ այդ փորձը ձախողեցաւ՝ շնորհիւ Քոչարյանին, ապա Փութինը նաեւ պարտաւորութեան ունի վերջինիս հանդէպ:

Այս ալ՝ հիմնականրօրէն ոչ անձնական գետնի վրայ, այլ Ռուսաստանի պետութեան ամենահիմնական շահերի տեսանկիւնից: Ի մտի ունենալով նրա աշխարհաքաղաքական ազդեցութեան ոլորտում գտնուող – եւ/կամ նրա հետ պաշտօնական դաշինքներով կապուած – մնացեալ երկիրների պարագան, ուր Ռուսաստանի հետ փոխադարձաբար շահեկան յարաբերութիւնների կենսական կարեւորութեան գիտակից  եւ տուեալ տարածքաշրջանին մէջ այդ բացառեալ գերտիրութեան հետ դաշինքները յարգող, այդ բոլորին տէր կանգնող ղեկավարները հետեւում են այս խնդրին, տեսնելու համար թէ որքանով ալ իրենց, ի հարկին, տէր է կանգնելու Մոսկուան:

Դեռ աւելին, նկատի ունենալով որ 2008-ի coup d’Étatի ձախողութեան շնորհիւ Հայաստանը չդրժեց իր յարաբերութիւնները եւ նաեւ դաշինքները Ռուսաստանի հետ, խնդրոյ առարկայ դատավարութեան մէջ, Փութիւնը ինք՝ կողմ է: Մեղադրեալ է:  Զինք է որ կը ջանան դատել՝ Քոչարյանի եւ Խաչատուրովի ընդմէջէն:

Այս ամէնուն լոյսին տակ, կը մնայ մէկ իսկական հարցադրանք՝ եթէ Փաշինյանը ինք իսկապէս մտադիր չէ Հայաստանը հեռացնելու Ռուսաստանից եւ զայն մօտեցնելու ՆԱՏՕ-ին, ի՞նչ օգուտ ունէր, իրեն եւ իր իշխանութեան համար իսկ, այս խնդիրը արծարծելը, եւ այս յամառութեան տեւաբար վատթարացնելը, ընթացքում՝ քայքայելով Հայաստանի պետականութեան ոչ միայն արդէն իսկ դիւրաբեկ կառոյցը, այլ երեւոյթները իսկ, յոյսն ու պատրանքները անգամ:

Թէ ոչ, ուրեմն տասը տարիներ ետք 2008-ի Պետութեան յեղաշրջման կրկնուած եւ այս անգամ յաջողած տարբերակէն ետք, իրապէս ու լրիւ՝ Վրաստանի սցենարն է որ կը կիրառուի հիմա: Եւ պէտք է ըստ այնմ դիմագրաւել հետեւանքները:

Մ. Հայդուկ Շամլեան
03.10.2019

Վերադարձ դէպի գլխաւոր էջ