ՀՅԴ-ն միայն ժողովուրդին ուզածը կրցաւ ընել Հայաստանի մէջ

Յաճախ կը լսուի այն խօսքը թէ Հայաստանի ժողովուրդը Դաշնակցութեան չի սատարեր, զայն չի սիրեր ու չի յարգեր, հենց այն պատճառով որ ան համագործակցեցաւ Ռոբերտ Քոչարյանի եւ Սերժ Սարգսյանի վարչակարգերու հետ:

Իրապէ՞ս…

Առարկայական տուեալներու, սառն ժամանակագրութեան հիման վրայ, իրականութիւնը՝ ոչ թէ միայն այդ չէ, այլ հակառա՛կն է:

Դաշնակցութիւնը հիմնականօրէն հարկադրուեցաւ համագործակցիլ Քոչարյանի եւ Սարգսյանի վարչակարգերու հետ, որովհետեւ Հայաստանի ժողովուրդը մերժեց Դաշնակցութիւնը:

Ժողովուրդին որոշումով եւ ընտրութեամբ է որ, Հ.Յ.Դաշնակցութեան համար, եթէ նա պիտի մնար Հայաստանի մէջ, վերոնշեալ համագործակցութեան միակ այլընտրանքը՝ քաղաքական դաշտէն լրիւ անհետանալն էր:

Հայաստանցի բնիկները, ամենաառաջին անգամ ՀՅԴաշնակցութեան տուին մի քանի տոկոս քուէ՝  ե՞րբ:

Այն նախագահական ընտրութիւններուն, երբ Քոչարյանը եւ Սարգսյանը դեռ շա՜տ հեռու էին Երեւանէն: ( Ընդունելի բացակայութիւն արձանագրենք, ոչինչ, մարդիկը զբաղուած էին Արցախը ազատագրելով, այդտեղի լեռներուն մէջ:  )

Ուրեմն, այժմու Հայաստանի մէջ այդ ամենաառաջին ապտակը որ այդ երկրի բնիկները տուին Հ.Յ.Դաշնակցութեան երեսին, առարկայական իրականութեան մէջ, ժամանակագրականօրէն, որե՛ւէ կապ չի կրնար ունենալ անոր եւ ղարաբաղցիներու հայաստանեան վարչակարգերու միջեւ համագործակցութեան հետ, զորս սկսաւ այդ նախնական ընտրութիւններու նշանաւոր 4,5%-էն՝ եօթը տարիներ ետք:

Ի՞նչ էր արդեօք, էն վախտը, Հ.Յ. Դաշնակցութեան յանցանքը, մեղքը, Հայաստանի ժողովուրդին նկատմամբ, որ կը բացատրէ ընտրական այդ արդիւնքը…

Արցախի ազատագրման համար բիւրաւոր դաշնակցականներու նուիրո՞ւմը, մինչեւ վեհագոյն զոհաբերում:

Դաշնակցութեան շնորհիւ ու ջանքերով Սփիւռքի կողմէ աստղաբաշխական տարողութեամբ նիւթական աջակցութի՞ւնը, ուղղակի ի նպաստ այդ ժողովուրդին, ի հեճուկս Արեւմտահայաստանէն սեռած Դասական Սփիւռքահայութեան կարիքներուն:

Թէ ոչ՝ Դաշնակցական շուտափոյթ, հապճեպ վերընձիւղումը Հայաստանի մէջ, ուղղակիօրէն ի վնաս իր Սփիւռքի կառոյցներուն, միջոցներուն, կարողականութեան եւ կենսական պարտականութիւններուն, քանի որ այդ հայաստանաբնակ ժողովուրդը եօթանասուն տարիներ խորհրդային լուծին տակ ձեւացուցած էր թէ Դաշնակցութեան կը սպասէ սրտատրոփ ու անհամբեր, եւ այդ դատարկ ձեւակերպութիւնը, կեղծիքն ու շողոքորթութիւնը շարունակեց անկախութեան առաջին հանգրուանին, որպէսզի ըստ այնմ շարունակէ օգտուիլ Դաշնակցութենէն եւ նրա Սփիւռքեան միջոցներէն:

Իրողութիւնը այն է որ, Հայաստանի մէջ Հ.Յ.Դաշնակցութեան վերոյիշեալ բոլոր զոհողութիւններով, բացառապէս ժողովուրդին տուած իր անթերի զօրակցութեամբ եւ անսահման աջակցութեամբ, նա ի սկզբանէ մերժուեցաւ այդ երկրին մէջ:

Դաշնակցութեան հանդէպ բացառի՜կ յարգանք արտայայտող, յուզումնալից խօսքերով, շռնթալից ճառերով ու բաժակաճառերով նրա գովքը հիւսող ու փառքը երգող, Հայաստանի ժողովուրդը, վերանկախացած Հայաստանի ամենաառաջին, 1991-ի նախագահական ընտրութիւններուն, իր 4.5% տոկոսից պակաս քուէներուն արժանի գտաւ այդ կուսակցութիւնը:

Երբ որ տակաւին ո՛չ Քոչարյան կար, ո՛չ Սերժ Սարգսյան, Հայաստանի մէջ:

Հայաստանցի ժողովուրդին այդ նախնական զանգուածային մերժումին յաջորդեց 1994-էն 1998-ի՝ Հ.Յ.Դաշնակցութեան Ընդհանուր Ժողովի խափանումը եւ գերագոյն ղեկավարին վտարումը Հայաստանէն, այդ երկրին մէջ ՀՅԴի ոճրագործ եւ ապօրինի յայտարարուիլը, հալածանքներ, թերթի արգելափակում, ինչքերու բռնագրաւում, բանտարկութիւններ, եւայլն., եւայլն.

Նորէն, այդ ժամանակ ալ, տակաւին ոչ Ռոբերտ Քոչարյանն է՜ր երկրի ղեկավարը, ոչ ալ Սարգիս Սարգսյանը:

Ուրեմն, է՞ն վախտը խի հայաստանցի ժողովուրդը կամ մնաց անտարբեր Դաշնակցութեան վիճակուած այդ հայաստանեան վայրագութիւններուն  նկատմամբ, կամ ալ նոյնիսկ հրճուանքով ծափահարեց կատարուածը:

Այդ ամէնէ՜ն ետք է միայն որ Ռոբերտ Քոչարյանը ստանձնեց Հայաստանի իշխանութիւնը:

Մէկդի դնելով դեռ ՀՀ երկրորդ նախագահին հանդէպ տարրական երախտագիտութիւնը, մէկդի դնելով գաղափարական եւ գաղափարաբանական համախոհութիւնը, ամէն դէպքում, այդ պահէն սկսեալ, Հայաստանի կապակցութեամբ Հ.Յ. Դաշնակցութեան կը մնար երեք իրարու բացառող կարելիութիւններ միայն՝

ա.  ետ դուրս ելլել այդ երկրէն, կամ

բ.   քաղաքական ոլորտին մէջ լրիւ ոչնչացած, չեղեալ դարձած, մնալ այդտեղ, կամ

գ.   համագործակցիլ օրուայ իշխանութեան հետ, ջանալով իրագործել ինչ որ հնարաւոր է, այդ ուղիով:

[ Չորրորդ վարկածային հնարաւորութիւնը, այլընտրանք չէր: Նախ, որովհետեւ Հ.Յ. Դաշնակցութիւնը թաւիշի-մաւիշի մասնագիտական ստախօսութիւնը, վարպետային կեղծաւորութիւնը, ժողովուրդը խաբելու եւ մոլորեցնելու հմտութիւնը չունի: Եւ նա արիւն պիտի չթափէր Հայաստանի մէջ: Սակայն նաեւ, քանի որ Քոչարյանը, գաղափարական գետնի վրայ, սրբագրեց նախորդ վարչակարգի էական թերութիւնները, եւ ազգային հիմքերու վրայ տեղադրեց հայոց պետական օրակարգը: Իսկ ամէն դէպքում, եթէ Հ.Յ. Դաշնակցութիւնը ընտրէր այդ չորրորդ ուղին, դա պիտի անէր նախորդ վարչակարգին դէմ, եւ այդտեղ եւս նա գիտցաւ ինքզինք սանձել, զսպել, ի սէր ժողովուրդին – իր անպայմանական նուիրումին եւ ծայրագոյն զոհողութիւններուն դիմաց, իրեն 4,5% ձայներ տուած ժողովուրդին… -, ի սէր Հայաստանին – զինք ոչ միայն մերժած այլ նաեւ խաբած, շահագործած ապա ուրացած, այժմու Հայաստանին… – :  ]

Վերեւ պարզուած տուեալների լոյսին տակ, յստակ է թէ Հայաստանի ժողովուրդն է որ Հ.Յ.Դաշնակցութեան ստիպեց, հարկադրեց 1998-էն ետք ընթանալ օրուայ իշխանութեան հետ համագործակցութեան ճանապարհով: Ի գին ինքն իրե՛ն վնասելու, ինքզինք – որոշ չափով – քայքայելու. նորէն՝ ի սէր այդ ժողովուրդին եւ այդ երկրին… :

Կը մնայ հիմա տեսնելը թէ ասկէ ետք, ինչ պիտի ընէ:

Իսկ եթէ կը կարծուի թէ, վերեւ պարզուած նոյն պատճառներով, այսօր ալ պէտք է որ Դաշնակցութիւնը համագործակցի օրուայ իշխանութեան հետ, խնդիրը հետեւեալն է՝ Հայաստանի այժմու վարչակարգը անհամեմատօրէն աւելի վատ է, անհամեմատօրէն աւելի վնասակար, վնասաբեր, քանդիչ ու խորտակիչ է՝ Հայաստանի, Արցախի եւ համայն Հայ Ազգին համար, քան թէ նախորդ բոլորը, միասնաբար: Այո, նոյնիսկ առաջինը ներառեալ… եւ ասիկա ըսողը  հեղինակն է հետեւեալ յօդուածին եւ նրա ներքեւ նշուածներուն, բոլորն ալ այն ժամանակ մամուլի մէջ հրապարակուած՝

https://haytougchamlian.blog/աքսորուած-ազատութիւնը-1992/

Մ. Հայդուկ Շամլեան

ՀՅԴի նախկին շարքային անդամ (հրաժարած, Մարտ 2018-ին )

09 Փետրուար 2020

Վերադարձ դէպի գլխաւոր էջ