Երբ որ Բանակը գաղտնի էր, եւ Արդարութեան մարտիկները՝ անյայտ

1975-էն 1986, այլազան կազմակերպութիւններու ընդմէջէն, Հայոց Դասական Սփիւռքի երիտասարդներ՝ զինեալ պայքար բացին, թրքական պետութեան դէմ:

Երբ որ տակաւին անկախ Հայաստան չկար, երբ որ այդ իրականութեան բանական հաւանականութի՛ւնը իսկ չկար, այդ զինուորներն ու մարտիկները բառացիօրէն կը կռուէին, կը զոհուէին՝ ի սէր Հայաստանին:

Արեւմտեան Հայաստանէն եւ Կիլիկիայէն սերած, Մեծ Եղեռնի վերապրողներու զաւակներ եւ թոռներ, այս անձերը երբեւիցէ ոտք չէին դրած՝ պաշտօնապէս Հայաստան անունը կրող որեւէ երկրի մը հողին վրայ: Եւ անոնք կրնային բոլորն ալ շատ հանգի՜ստ կեանքեր վայելել, այլ երկիրներու մէջ: Սակայն համաշխարհային պատերազմի ճակատ բացին՝ Թուրքիոյ պետական ուժերուն դէմ, իրենց կեանքերը նուիրելով՝ Հայաստանի Գաղափարին:

Անոնցմէ շատեր, յետագային մասնակցեցան նաեւ Արցախի ազատագրման մարտերուն եւ պատերազմին:

Մնացեալներէն շատեր, հիմնականօրէն՝ շնորհիւ Երկրորդ Նախագահին – եւ ամենայն օրինականութեամբ -, ապաստան գտան Հայաստանի Հանրապետութեան մէջ, ուր իրենց տրուեցաւ ընտանիք կազմելու, աշխատելու, եւ ապահով ապրելու բարենպաստ պայմաններ:

Ի դէպ, մինչդեռ քաղաքակիրթ համարուող երկիրներու մէջ անգամ, 15-20 տարիների ազատազրկումէ ետք, այս բանտարկեալներուն արտօնութիւն չէր տրուէր իսկ՝ իրենց ծնողների թաղումին ներկայ գտնուելու, գերեզմանատունը:

Ահա, այդ մասին յիշատակում մը՝

Յ.Գ./ 21 Սեպտեմբեր 2020…

անկախութիւն-մանկախութիւն

իսկական, շօշափելի երկիրով մը, հողը իրենց ոտքերուն տակ, եւ ամբողջ պետութիւնով մը, գրեթէ երեսուն տարիներէ ի վեր, դեռ՝ կը թափառին ու կը խարխափեն, այլազան փորձարկութիւններ կը կատարեն, իրենք զիրենք կը փնտռեն, ազգային հաւաքական, տարրական ինքնութիւն մը դեռ բանաձեւելու վիճաբանական գործընթացի մէջ են…

բայց վերջին լուրերը շա՛տ լաւ են… 2050 թուականին, տեղ մը պիտի հասնին, եղեր…

մեր լուսահոգի Ատիսը – եւ Մանուէլը – աղուոր երգ մը ունէին՝ «դու սպասի՜ր, ես կը գամ»

կարծեմ մէջը «թող երազ լինի» բառերն ալ կային…

Վերադարձ դէպի Գլխաւոր Մուտք