Դէպի Ժողով, 2016

Շնորհանդէս, Շուշի

Շնորհանդէս, Երեւան

Շնորհանդէս/ Video, Երեւան

***********

Ասիկա հինգերորդ գրական գործս է: Իր ամբողջութեամբ՝ մէկ չափածոյ յօրինուածք մըն է: Զայն կարելի է կարդալ եւ մեկնաբանել անկախաբար իրականութենէն, որպէս լիովին եւ զուտ երեւակայական յղացք: Այս մօտեցումով, նիւթը տեղադրուած է տիեզերական/բնազանցական մակարդակի մը վրայ, եւ անոր բովանդակութիւնը կը վերաբերի որեւէ ժամանակաշրջանի որեւէ միջավայրի մը, որ ամէն տեսակէտէ խորապէս քայքայուած է պատերազմի – աւելի մասնայատուկ կերպով՝ ներքին պատերազնի – պատճառով, եւ ուր կեանքեր կը խորտակուին եւ անհատական ճակատագիրները կ’անէանան, խաւարի եւ արեան ունայնութեան մէջ:

Սակայն նիւթը, թէկուզ լայնօրէն «գեղարուեստական արտօնութեամբ» (licentia poetica) – գործը վաւերագրական զեկոյց մը չէ -, նաեւ հիմնուած է իրական, իսկական դէպքերու վրայ՝ 1986-ին, արեւմտեան Պեյրութի մէջ, Լեւոն Պէրպէրեանի, Վարդգէս Տէր-Կարապետեանի եւ Ներսէս Խուտավերտեանի սպանութիւնը եւ Յակոբ Պարսումեանի առեւանգումը, նոյն պահին: Այդ մակարդակի վրայ, գիրքը, միաժամանակ ընդլայնուած առումով եւ սեղմօրէն խտացած բովանդակութեամբ, Լիբանանի տասնըհինգ տարիներու քաղաքացիական պատերազմի մասին է, անոր ընթացքին իր մանկութիւնն ու պատանեկութիւնը բոլորած հեղինակի ենթակայական տեսանկիւնէն, անձնական մտածումներուն եւ ապրումներուն ընդմէջէն: