Բաղ-րամ- յան փո՜ղո-ցո՛ւմ, դա-դա- դաա՜…

Ուրեմն այսպէս, Երեւանի Բաղրամյան պողոտան ալ բացաւ, «Հայրենիքի Փրկության Շարժում»ը: [Այդտեղ ընթացող մնայուն նստացոյցին վերջ դրին. գոնէ առ այժմ] :

Անցեալ տարուայ նոյեմբերէն ի վեր, այդ անունին տակ համախմբուած էին մեծաթիւ կուսակցութիւններ, եւ փողոցի ժրաջան պայքար բացած՝ վարչակարգին դէմ:

«Հայրենիքի Փրկութեան Շարժում»ը ընտրութիւններու դաշինք չէր: Այլ, ընտրութիւններու ճանապարհը բանալ ուզող համախմբում:

Նա յաջողեցաւ հասնիլ այդ նպատակին: Բացի անշուշտ եթէ, անգամ մը եւս, իր խօսքը դրժէ Միսթըր Փաշինյանը:

Արդարեւ, արտահերթ ընտրութիւններու մասին այսօր այլեւս որեւէ խօսք իսկ չէր ըլլար, եթէ վերոյիշեալ ՀՓՇարժումը գոյացած չլինէր,  փողոցները լրիւ դատարկ մնային: Մինչեւ 2023 կը շարունակուէր այս վիճակը, եթէ տեղի ունեցած Հայոց Մեծ Աղէտէն ետք՝ այդ նուազագոյն բողոքը իսկ չարտայայտուէր, սոյն Աղէտի  ամենաառաջին գիծի պատասխանատուներուն նկատմամբ,  անմիջական յանցաւորներուն դէմ (մնացեալը, ուրիշ նիւթեր են. զորս սակայն շատեր անուղղամիտ կերպով – բայց ի զուր –  կը ջանան գործածել, որպէսզի առաջնահերթ պատասխանատուները «սպիտակացնեն»: )

Ամէն դէպքում, ՀՓՇ համախմբումի անդամները շատ աւելի արժանապատւութիւն ունեցան, պատիւով դուրս եկան՝ այս հանգրուանէն, քան թէ այդ, իրենք զիրենք իբրեւ թէ ընդդիմադիր համարող այլազան խմբակներն ու վոհմակները: Որոնց քաջ ու խիզախ – նոյնիսկ ոմանց պարագային՝ ինքնակոչ անուանումով, դիւցազներգակա՛ն գործունէութիւնը -, սահմանափակուեցաւ համացանցային՝ «ոչ մէկը, ոչ միւսը» էժանագին, անհեթեթ հանկերգով, լկտի որձեւէգութեամբ: Որմէ անշուշտ օգտուեցաւ միմիայն՝ «մէկը»… Որուն արդէն այդ նոյները տեւաբար սատարած էին, անցած երեք տարիներու ընթացքին:

Ամենայն անկեղծութեամբ, այդ լուսանցքային, աննշան, սակայն բարեբախտաբար զաւեշտալի  խմբակցութիւնները, իսկապէս աւելի վատ ու վնասակար են, քան թէ՝ «Իմ Քայլը»: Նրանց պարագլուխները անհամեմատօրէն աւելի ստորին, զզուելի եւ կասկածելի են – եւ կարող են ուրեմն աւելի վտանգաւոր հանդիսանալ, եթէ իսկական իշխանութեան մօտենան -, քան թէ գոնէ Փաշինյանը, ինք:

Նշենք այդ կեղծ ընդդիմադիրներէն, փաշինյանէն աւելի փաշինյանական վոհմակներէ, գոնէ մէկ նմոյշ: Մթին բայց աղմկոտ, միաժամանակ տխմարութեան եւ ինքնահաւանութեան գագաթնակէտերը անցած՝ այդ անտանելի խմբակցութիւնը, որ վերԱնկախութենէն ի վեր Հայաստանի մէջ, միակը եղաւ, որ բառացիօրէն՝ ահաբեկչութիւն կատարեց հայերու դէմ, հայկական հողի վրայ (առեղծուածային, լրիւ չբացայայտուած կամ դժբխատ արկածի պատճառով՝ միւս սպանութիւնները, չխառնենք այս նիւթին, այստեղ եւս զայն պղտորելու, «ձուկը խեղդել փորձելու» համար) :

Եւ այպէս,  ապրիլեան պատերազմին՝ 120 զոհերու եւ երկու հարիւր հեքթար հողային կորուստի համար, այդ խմբակը, մինչեւ ակռաները զինուած, բիրտ յարձակում գործեց Երեւանի ոստիկանատան մը վրայ, հայ ընտանիքի հայրեր սպանեց, պատանդներ բռնեց – եւ ոչ միայն երբեք, որեւէ զղջում չյայտնեց այն արիւնալի յիմարութեան համար, այլ ընդհակառակը, դեռ մինչեւ օրս կը յոխորտայ ու կը հպարտանայ իր այդ մարդասպանական անհեթեթ արարքով  – :

Իսկ երբ որ լրիւ Արցախը կորսնցուցինք, Հատրութը եւ Շուշին իսկ անցան թուրքերուն ձեռքը, առաւել՝ բազմահազար նահատակներ եւ ծանր վիրաւորներ, դիակներու տակաւին ընթացող հաւաք, մինչեւ օրս՝ թուրքերուն ձեռքը մնացած գերիներ, եւ այլն. եւայլն. այն նոյն անձինքը՝ բարի՜-բարի, խելօք, զուսպ ու քաղաքավար, երկչոտ ու վախկոտ յայտարարութիւններ կը հրատարակեն միայն այս վարչակարգին մասին, հիմնականօրէն Ֆէյսպուքի վրայ:

Ընդգծենք նաեւ որ հայ ոստիկաններ սպաննող այդ հերոսները, պատերազմի ընթացքին առատօրէն խօսեցան մինչեւ Պաքու հասնելու, եւ հեսա, Նախիջեւանը ազատագրելու մասին, սակայն մօտէն իսկ չանցան արցախեան ռազմաճակատին, ռազմադաշտերուն… Եւ ասոնք համակիրներ ունին…

Լաւ, արդէն շատ ուշադրութիւն շնորհեցինք այսեղ, այդ տեսակներուն: (Իրենց խանգարուած «խելքը» այնպէս մը «կ’աշխատի», որ եթէ տեսնեն որ այսպէս, իրենց մասին այսքան բաներ կ’ըսունի, խորապէս կը համոզուին որ՝ հա-հա՜, ուրեմն իրենցմէ «վախցող» կայ, հա՞՛, առաջիկայ ընտրութիւններու կապակցութեամբ, հէ-հէ-հէ՜… ) :

Վերադառնանք լուրջ նիւթերու:

* * * * *

Այս մասին յատուկ բացատրութիւն չտրուեցաւ, սակայն ակնյայտ պէտք է ըլլար որ՝ «Հայրենիքի Փրկութեան Շարժում» անունը կ’արձագանգէ 1921-ի «Հայրենիքի Փրկութեան Կոմիտէ»ին: Զորս կազմուեցաւ Փետրուարեան Ապստամբութենէն» ետք, ի դէմ՝ բոլշևիկներին:

Իսկ այժմու պահն ալ կարելի է համարել օրհասական, մինչ, ըստ այս Շարժումին՝ նրա պայքարը ուղղուած է Հայաստանի «ներքին թշնամիների» դէմ, ինչպէս որ էին անցեալին բոլշեւիկները – որոնց նաեւ, նոյն տեսակէտից, բաղդատելի կրնայ հանդիսանալ այժմու վարչակարգը, յատկապէս իր ապազգային բնոյթով, անհանդուրժողութեամբ, հռետորութեամբ եւ բռնատիրական հակումներով – :

Իսկ այս Ընդդիմութեան կարգ մը համեմատաբար ձախաւեր քայլերը, ոչ միշտ յաջող փորձեր էին՝ «յարմարուելու» Հայաստանում փաշինյանիզմի մէջտեղ հանած նոր իրականութեան, իշխանութեան «կախարդանքից» քակելու եւ դէպի ազգային դիմադրական ուժերը  բերելու համար նրա իւրայատուկ քուէարկողների հատուածին մի մասը, որքան որ դա կարելի է: Հաւանաբար անյոյս մարտավարութիւն մը, զուր ջանքեր, քանզի այդ յատուկ քուէարկողներն ալ… հին միջոցներով միայն կրնան իրենց ձայները տալ՝ ոեւէ մէկին:

Արդէն նախկին ընտրութեան ալ, երբ որ այդ տեսակ հայաստանցիները քուէարկեցին ի նպաստ «Իմ Քայլին», անհատական շահագրգռութիւնն էր իրենց մղիչ ուժը, անձնական շահը – սակայն այդ անգամ՝ ոչ ուղղակի, անմիջապէս գրպանուող, շօշափելի փողի ձեւին տակ – :

Այս անգամ, Հայաստանի ընտրութիւնները աւելի դասական, աւանդական կերպով կ’ընթանան: Ներառեալ՝ Հարաւային Կովկասում Ժողովրդավարութեան Փարոսը կերտած ու զայն կախարդական փայտիկով միացուցած, այժմու վարչակարգին ի գործ դնելիք միջոցները: Քանզի հիմա՝ դո՜ւխ, մո՜ւխ չմնաց… անհրաժեշտ են, կամ՝ աւատապետներու թաղային գաւազանները, կամ աշխատանքի վերաբերող սպառնալիքները, կամ ալ՝ Թումանյանի եւ Իսահակյանի դիմապատկերներով այդ սիրուն թուղթերը…

* * * * *

Ոմանք, ներառեալ յատկապէս վարչակարգին օգնող այդ իբրեւ թէ ընդիմադիրները, ողջունեցին այն լուրը, որ՝ «Հայրենիքի Փրկության Շարժում»ը բացաւ Բաղրամյան պողոտան:

Բայց ինչո՞ւ համար այդպէս ուրախացան, սփոփանք արտայայտեցին, անոնք որոնք իբրեւ թէ գիտակից են, թէ ինչպիսի Աղէտ տեղի ունեցաւ:

Մինչդեռ, այդ պողոտան փակելու իմաստը միայն այն չէր, որ այդտեղ կը գտնուի Ազգային Ժողովի շէնքն ու տարածքը: Եթէ միայն այդ ըլլար, ընտրութիւններու ժամանակացոյցը յայտարարուելէն ետք, կարելի է մտածել որ այլեւս այդքան ալ կարեւոր չէր այդ մնայուն դիմադրական հանրահաւաքը, այդտեղ:

Սակայն այդ խրամատին օգուտը, այդտեղ, այն էր նաեւ, որ երկիրը (քանզի ամբողջ երկիրը՝ այդ մէկ հատիկ, շինծու քաղաքն է, վերջին հաշուով), մի քիչ գոնէ խանգարուի իր անտարբերութեան, իր անհոգութեան մէջ: Իր այդ զզուելի, «business as usual» վիճակին մէջ:

Երբ որ Արցախը կորսնցուցած ենք, հազարաւոր նահատակներ եւ ծանր վիրաւորներ ունինք, բոլոր դիակները տակաւին չեն հաւաքուած իսկ, եւ անստոյգ թիւով գերիներ տակաւին թուրքերուն ձեռքն են չգիտենք ինչ պայմանների մէջ, այդ ամէնուն դիմաց, գոնէ այդ պողոտայէն անցնիլ ուզող անձերն ալ, թող մի քիչ, մի պահ, անախորժ մի բան զգային, այդ ամէնուն կապակցուած… աւելի լաւ է, աւելի մարդկային է, քան թէ՝ ոչինչ, ոչ մէկ բան զգալը…

Հինգ ամիս չէ, արդէն մի քանի շաբաթէն, շատերու համար արդէն էջը դարձած, վերջացած էր: Հազիւ զսպուեցան, Կաղանդը ուրախութեամբ տօնելէ: Իսկ հիմա, լաւ, շնորհիւ այդ պողոտային բացուելուն, դեռ աւելի «նորմալ» թող դառնայ ամէն բան – Հայաստանի «նորմալ»ը, that is… – : Յանկարծ երթեւեկելու ժամանակ – չես ալ հասկանում, թէ ճիշդ ո՞ւր է, ինչի՞ համար են այդպէս վազվզում այդքան մարդ, այդտեղ… այդ ալ ուրիշ, բնորոշ խաբկանք մը… -, յանկարծ ճանապարհային անհաճոյ խճողումի մը մէջ չմնայ, ոեւէ մէկը… չի կարելի…

Մինչդեռ գանգատող չկար, այլ ընդհակառակը՝ հրճուանքից պայթողներ կային միայն, երբ որ լման քաղաքը, իրենց իսկ խօսքերով՝ «կաթուածահար» ըրին հենց այն անձերը, որոնք այս ծայրագոյն Աղէտը բերին, Հայաստանի եւ Հայութեան գլխին… Եւ հիմա նրանց դէմ բողոքելու համար, շատ վա՜տ բան է, մէկ պողոտայ փակ պահելը:

Հիմա ալ ուրեմն, ամիսներով՝ ընտրութիւնների սովորական խաղը, հիւանդագին խանդավառութիւնը, զուարճանքը… Այդ ալ, վարպետ հնարք մը, վարչակարգին կողմէ ՝ «business as usual»ի կեցուածքը դեռ աւելի հաստատելու համար երկրին մէջ…

Ի՞նչ է եղել, բան չկայ… բան չի ղել… դե հա, ինչ-որ պզտիկ խնդիր մը տեղի ունեցաւ… ոչինչ… հեսա, ընտրութիւններ կ’անե՜նք, ամէն բան դարձեալ կարգի կը մտնէ… կը գնանք առաջ… ամէն բան նորմալ ա… circulez, y’a rien à voir…

Հիմա «Բաղրամյան»ով ալ կ’անցնիք, դաւայ, Կենդրոնի ձեր աննման քաֆէներն ու ճաշարանները վայելելու համար:

Չեմ կարող պատկերացնել թէ ինչ վիճակի մէջ է հիմա ան, որ զաւակ կորսնցուց այս պատերազմին մէջ…

Մի քանի սրտագին ընկերներ ունիմ, որոնք այդ կացութեան մէջ են… Ամիսներ անցան, բայց դեռ ուժը չունիմ, քաջութիւնը չունիմ՝ իրենց հետ հաղորդակցելու… Կը ջանամ նոյնիսկ իրենց մասին չմտածել: Օրը հարիւր անգամ, երբ որ յանկարծ միտքս գան, կը մերժեմ, անմիջապէս ուրիշ բանի մասին կը մտածեմ: Կ’ուրանամ իրականութիւնը, չեմ ընդունիր որ իրենք գոյութիւն ունին, որ այդքան երկար եւ իմաստալից տարիներ, մտերիմ ընկերներ, եղբայրներ եղած ենք… Բայց ամէն գիշեր, երազներուս մէջ կու գան, անգութները… իրենց նահատակուած զաւակներն ալ իրենց հետ կը բերեն… այդ անհետացած, անգին երեխաները, որոնք իրենց մանկութենէն ի վեր սերտօրէն ճանչնանք, սիրեցինք, իրենք ալ մեզ որքա՛ն սիրեցին ու յարգեցին… մեր զաւակներուն հետ մեծցած երեխաներ… դիմանալու բան չէ…

Եթէ զիրենք պիտի չտեսնեմ, իրենց պիտի չհանդիպիմ՝ Շուշիի՛ մէջ, ուրեմն կը նախընտրեմ մեյ մըն ալ այս աշխարհին մէջ իրենց չհանդիպիլ: Այս կերպով, կ’ապաստանինք այն պատրանքին մէջ, թէ՝ Շուշին տակաւին մերն է, զոհերն ալ տակաւին ողջ են, եւ եթէ զիրար չենք տեսնում, պատճառը պարզապէս այն է, որ Շուշիում չենք: Թէ ոչ, պիտի թաղենք մեր Շուշին ալ, մինչեւ իսկ մեր յիշատակներուն մէջ: Ու նրա անհանդուրժելի սուգը պիտի կրենք մեր խորտակուած հոգիներուն մէջ, ցմահ: Չէ, եթէ ուրիշ տեղ իրարու հանդիպինք՝ անարգած, դրժած պիտի ըլլանք մեր Շուշին: Ընդունած պիտի ըլլանք որ զայն լքեցինք, յանձնեցինք… չգիտցանք զայն պահել ու պահպանել… չկարողացանք զայն պաշտպանել… եւ հիմա, թուրքերը զայն պիտի վայելեն…

Մինչ այդ, տեւաբար բաներ կը լսես, կը տեսնես, կը կարդաս… աներեւակայելի… շատերու համար, կարծես թէ հէ՜չ, ոչ մէկ բան չէ եղած… մարդիկ կայ, «յան» կամ «եան» անունով էակներ, որոնց իսկապէս հոգը չէ՛ արդէն, թէ՝ ինչ տեղի ունեցաւ… խօսքը անոնց մասին չէ, որ պարզապէս այդպէս կը ձեւացնեն… չէ… հեշտ է զանազանելը անոնք, այդ միւսներէն.. անոնցմէ որոնք արդէն իսկապէս ամէն բան մոռցած են… եթէ նոյնիսկ երբեւիցէ, պահ մը իսկ, իսկապէս ազդուեցան այս անասելի Աղէտէն… չհասկցան անգամ, թէ ճիշդ ի՞նչ տեղի ունեցաւ… եւ չեն ուզեր գիտնալ, չէ… հետաքրքրուած չեն…

Ես իսկապէս, դիւրին-դիւրին այսպիսի բաներ ըսողը չեմ, բայց դժուար է չմտածելը, որ Աստուած չի կրնար չպատժել այսպիսի հաւաքականութիւն մը:

Մենք կրնանք յաջողինք մինչեւ իսկ մեր Աստուածը, Տիեզերական Բացարձակ Բարիութեան Աստուածը՝ չարացնել, մեր դէմ:

Թէ որ նոյն Աստուծոյ միւս, Հին Կտակարանի տարբերակը մեզմով զբաղուէր, արդէն շատոնց է որ մեր անէացումը լրիւ ամբողջացած կ’ըլլար: Եւ այդ կը լինէր, իսկական… Փրկութիւն:

* * * * *

Իսկ խօսք մըն ալ այստեղ, «դաւաճանութեան» այդ մեղադրանքի մասին:

Անշուշտ թէ այդ բառը կրնայ ունենալ մի քանի իմաստներ, սահմանումներ, որոնցմէ մի քանի հատը կրնան իրաւացի կերպով բնորոշել, բնութագրել, Հայաստանի – եւ հետեւաբար, Արցախի – այժմու վարչարակգի խօսքերը, մտածելակերպն ու մտայնութիւնը, նաեւ կարգ մը արարքնեըր, վարքագիծը, տեղի ունեցած Հայոց Մեծ Աղէտի առնչութեամբ: Յատկապէս՝ պատերազմը սկսելէ առաջ, եւ անկե ետք: Ընթացքը՝ ուրիշ, աւելի բարդ նիւթ է…

Սակայն օրինական գետնի վրայ, որպէս տառացի իմաստով, քրէական մեղադրանք, պէտք է նկատել որ՝ «դաւաճանութեան» վերաբերող արտայայտութիւնները, ցարդ, տեղ չհասան:

Եւ առանց լուրջ ու բաւարար փաստերու, տեղ ալ պիտի չհասնին: Բացի եթէ անշուշտ իշխանափոխութիւն տեղի ունենայ, եւ յաջորդ վարչակարգը որոշէ շարունակել փաշինյանզմի հաստատած, իրբեւ թէ թաւիշեայ, քաղաքական – եւ մանաւանդ՝ անձնական –  վրէժխնդրութեան նոր աւանդութիւնը:

Այո, նոյնանման՝ օդին մէջ, ծայրագոյն մեդադրանքերու շնորհիւ է, որ այժմու վարչակարգը կարողացաւ գոյանալ – եւ հետեւաբար Արցախն ու հազարաւոր կեանքեր կորսնցուցինք – :

Սակայն միայն այս վարչակարգի անդամներն ու կարգ մը համակիրներն է, որ ունին այդ իւրայատուկ ձիրգը: Անմրցելի վարպետութիւնը:

Նոյն վարչակարգին դէմ, «դաւաճանութեան» մարտավարական տեսութիւնը, չուզեց ուրեմն կուլ տալ ժողջանը:

(Այսինքն, դեռ այդ թեմայով համոզուածներ կան, սակայն՝ միւս ուղղութեամբ… պատերազմի ընթացքին «նախկինների դաւաճանութեան» երեւակայական վարկածով, ցնորաբանութեամբ… զորս ուղղակի հնարեցին, այդ բառը իսկ մի քանի անգամ գործածելով, թէ՛ Փաշինյանը եւ թէ՛ իր կողակիցը…

Մինչ անկէ ետք, այդ մասին որեւէ փաստի նշոյլը անգամ չտեսանք… Նոյնիսկ մէկ հատիկ անուն իսկ պաշտօնապէս չլսեցինք, որպէսզի գիտնանք համար թէ ո՞վ են եղեր, այդ հակափաշինյանական «դաւաճանները», որոնց պատճառով է որ Արցախը կորսնցուցինք…

Իսկ եթէ կար այդպիս բան, հինգ ամիսներ ետք, դեռ ինչո՞ւ չկայ ոչ մէկ ձերբակալութիւն, փաշինյանական այդ մեղադրանքին  կապակցութեամբ… Այսինք, այս պարագային, իբրեւ թէ օրինական «գործ կարել» իսկ, չկարողացան… Մինչդեռ որքան տաղանդաւոր, ստեղծագործ եւ վարպետ են նաեւ, այդ գետնի վրայ…)

Սակայն լուրջ Ընդդիմութեան համար, որ պէտք չէ իջնէ այս իշխանութեան պարագլուխների ստորին մակարդակին, բառացի իմաստով՝ «դաւաճանութեան» այդ մեղադրանքը, կարելի է մէկդի դնել: Մինչեւ որ գոնէ իսկական քննարկում մը տեղի ունենայ, թէ ի՞նչ տեղի ունեցաւ կամ չունեցաւ, պատերազմի ընթացքին, այդ մէկ ու կէս ամիսը…

Բայց «դաւաճանութեան» հաստատումը նաեւ անհրաժեշտ չէր, որ գոնէ կառավարութեան լրիւ փոփոխութիւն տեղի ունենար, ամենայն արագութեամբ:

Առանց որ այդ բառը հնչէ անգամ, եթէ այս կառավարութեան անդամները – եւ ԱԺում իրենց քստմնելի կոճակ սեղմողները –  նուազագոյն պետական ըմբռնողութիւն ունենային, պէտք է որ կառավարութիւնը լրիւ հրաժարական ներկայացնէր՝ 11 Նոյեմբեր 2020-ին, կէսօրէն առաջ:

Խորհրդարանական իրենց լայն մեծամասնութեան միջոցաւ, ուրիշ իմքայլական կառավարութիւն մը թող կազմէին, եթէ կ’ուզէին…

Սակայն այս նոյն դէմքերը տակաւին տեսնելն ու լսելը, այդ ալ՝ այն  կերպով որ դեռ կը խօսին ու կը շարժին, տեղի ունեցած Ողբերգութեան պատճառով՝ մարդուս արդէն իսկ ինքնին անասելի ցաւը, անտանելի վիշտն ու չարչարանքը, դեռ աւելի կը բազմապատկուին:

Բայց ճիշդ է որ այս ծայրագոյն աստիճան անհոգութիւնը, անփութութիւնը, անզգամութիւնը իսկ՝ «դաւաճանութիւն« չեն, ոչ…

Այլ՝ հրէշութիւն:

* * * * *

Ուրեմն այպէս, «Հայրենիքի Փրկության Շարժում»ը, իր հանգրուանային առաքելութիւնը աւարտեց, լրացուց. պատիւով եւ հիմնական յաջողութեամբ:

Բաղրամյան պողոտան՝ բաց է:

Հիմա, ուրիշ դաշինքներ կը կազմուին, ընտրութիւններուն համար:

Սակայն ափսոս, արդէն մսխուած ու վատնուած, անցած հինգ ամիսներէն ետք, յաջորդ երեք ամիսներն ալ, բոլոր քաղաքական գործիչներուն համար, ընտրարշաւը կը դառնայ ոչ թէ հիմնական, այլ բացառեալ զբաղում:

Ու այս ձեւով, եթէ տեղի ունենայ իշխանափոխութիւն, Հայութեան վիճակուած այս տարողութեամբ Աղէտէ մը ետք անգամ, դրա առաջին գիծի պատասխանատուները, տակաւին եօթը ամիսներ, պահած կ’ըլլան իրենց իշխանական աթոռները:

Իսկ ժողովրդային զանգուածը, յաջորդ ամիսներուն, ամենայն հանգստութեամբ՝ իր ամառնային հաճոյքներուն, հայաստանեան  խղճալի «վայելքներուն» կը տրամադրուի: Նամանաւանդ Երեւանի մէջ: Երևան ջա՛ն

Այս ամէնէն ետք, եթէ վերարտադրուի այս վարչակարգը, պէտք է որ՝ ընտրութիւնների արդիւնքները յայտնուած օրը իսկ, խնճոյքի հսկայական համերգ մը տեղի ունենայ, Հրապարակին մէջտեղը:

Եւ պէտք է որ բոլոր վերընտրուած իմքայլականները ելլեն բեմ ու պարեն, ցնծագին շուրջպար բռնեն՝ Փաշինյանին եւ Տիկին Աննային շուրջ:

Ժողջանն ալ, վարը՝ անհուն հրճուանքի եւ ցնծութեան ճիչեր կ’արձակէ: Յաղթանակի՛ ճիչեր:

Այսինքն, վերջի վերջոյ, ճիշդ ու շիտակ դուրս կու գայ, 44 օրերու այդ նշանաւոր՝ «#յաղթելու ենք»ը… Պահը եկած կը հանդիսանայ, որ ան նորէն Համացանցը ողողէ, բայց վերածուած արդէն՝ «#տեսա՞քյաղթեցի՛նք»ի:

Ի դէպ, Սերժ Տականքյանը անշուշտ իր կարգին, բայց պէտք է որ  Միքայել Պողոսյանն ալ (որ մինչ այդ, նորէն շապիկը դարձուցած կ’ըլլայ հաւանաբար) մասնակցի, անպայման, այդ Յաղթանակի Համերգին:

«Բաղրամյան Փողոցում» երգի իր սքանչելի կատարումով:

Հայդուկ Շամլեան

24 Մարտ 2021

Մ. Պողոսյան/ «Երեւան ջան»…

Վերադարձ դէպի Գլխաւոր Մուտք